வரும் ஞாயிறு உலக சினிமா பார்க்கலாம் வாங்க

சென்ற வார இறுதியில் அல்லது இந்த வார தொடக்கதிலேயே பதிவு எழுதியிருக்க வேண்டியது. சில காரணங்களுக்காக இன்று பதிவு எழுதும்படி நேர்ந்துவிட்டது.

காரணம், இடப்பிரச்னைதான். ஒவ்வொரு மாதமும் முதல் ஞாயிற்றுக்கிழமை, பதிவர்களுக்காக பதிவர்களே நடத்தும் அல்லது திரையிடும் அல்லது ரசிக்கும் உலக சினிமா காண்பிக்கப்படும் என அறிவிப்பு வெளியிட்டு வெற்றிகரமாக சென்றமாதம் முதல் படத்தையும் நாம் அனைவரும் ரசித்தாயிற்று.

ஆனால், ஜூலை மாதத்துக்கான படத் தேர்வில் நண்பர்களுடன் இணைந்து கலந்துரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, விழுந்தது அடி. அதுதான் திரையிடலுக்கான இடம்.

தேர்வு செய்து வைத்திருந்த ஹால், சில எதிர்பாராத சிக்கலால் கிடைக்கவில்லை. என்ன செய்யலாம் என பல அரங்குகளை அணுகி, செலவு கையைக் கடித்து அல்லது இடம் கிடைக்காமல் போய், திண்டாடி, இறுதியில் கிழக்குப் பதிப்பக மொட்டை மாடியிலேயே திரையிடலாம் என்ற முடிவுக்கு வருவதற்குள் நாட்கள் நகர்ந்துவிட்டன.

சென்ற மாதமே பதிவர்கள் மத்தியில் கிழக்குப்பதிப்பகத்துடன் இணைந்து திரைப்படம் திரையிடுவது குறித்த உரையாடல் நிகழ்ந்தது. இந்த சூழலில் இந்த மாதம் அதே கிழக்குப் பதிப்பக மொட்டை மாடியிலேயே தவிர்க்க இயலாதநிலையில் படம் திரையிடப்படுகிறது.

நான்குப்புறமும் துணிகள் கட்டி, படத்தை திரையிட்டு பார்த்து, அப்பாடா... ரசிப்பதில் பிரச்னையில்லை என்று தெரிந்த பிறகே இந்த அறிவிப்பு வெளியாகிறது.

இந்த காலதாமத்துக்காகவும், மொட்டை மாடியில் திரையிடல் நடப்பதற்காகவும், நண்பர்கள் மன்னிக்க வேண்டும்.

திரையிடலுக்கான இடத்தையும், புரொஜக்டரையும் இலவசமாக கொடுத்து உதவி செய்யும் பதிவர் பத்ரிக்கு, பதிவுலக நண்பர்கள் சார்பில் நன்றி.

வாய்ப்பும், நேரமும் இருக்கும் அனைத்து பதிவர்களும், பதிவுகளை வாசிப்பவர்களும், தங்கள் நண்பர்களுடனும், குடும்பத்தினருடனும் வரும்படி அன்புடன் அழைக்கிறோம். இது நமக்காக, நாமே நடத்தும் விழா.

படத்தின் பெயர்: Rabbit Proof Fence
நாடு : ஆஸ்திரேலியா
இயக்குநர் : ஃபிலிப் நாய்ஸ்
நாள் : ஜூலை 5ம் தேதி, ஞாயிற்றுக்கிழமை
நேரம் : சரியாக மாலை 5.30 மணி
இடம் : கிழக்குப்பதிப்பகம், எல்டாம்ஸ் ரோடு, சென்னை

இந்தப் படம் குறித்த ஒரு அறிமுகம்:

சாதாரணமான சம்பவங்களில் அசாதாரணமான நிகழ்ச்சிகளை புகுத்துவதே ஒரு நல்ல திரைக்கதைக்கு அழகு. எங்கோ, எப்போதோ, யார் சொன்னதாகவோ படித்த நினைவு. கமர்ஷியலாக வெற்றி பெற்ற படங்களாகட்டும், நம் மனதை பாதித்த செல்லூலாயிட் கவிதையாகட்டும் அனைத்தின் உள்ளார்ந்த விஷயமாக இந்த சரடு இருப்பதை யோசித்துப் பார்த்தால் உணர முடியும்.

இப்படியான அசாதாரணமான நிகழ்ச்சிகளின் தொகுப்புதான் ‘ரேபிட் ஃப்ரூப் ஃபென்ஸ்’. அரசாங்கத்தால் கடத்தப்பட்ட மூன்று சிறுமிகள் ஓரிடத்தில் அடைக்கப்படுகிறார்கள். அங்கிருந்து அவர்கள் தப்பித்து, 9 வாரங்கள், 1500 மைல் தொலைவை கால்நடையாகவே கடந்து தங்கள் வீட்டை அடைகிறார்கள். வழியில் ஒரு சிறுமி அரசாங்க காவலரிடம் பிடிபட்டு விடுகிறாள். எஞ்சிய இருவரும் எப்படி தங்கள் தாயுடன் சேருகிறார்கள் என்பதுதான் கதை. அரசாங்கத்தால் குழந்தைகள் கடத்தப்பட்டது ஆஸ்திரேலியாவில் சாதாரணமான சம்பவம். ஆனால், 1500 மைல் தொலைவை நடந்தே மூன்று குழந்தைகள் கடந்ததும், தங்கள் தாயுடன் இணைந்ததும் அசாதாரணமான நிகழ்வு.

அதுசரி, அரசாங்கம் குழந்தைகளை ஏன் கடத்த வேண்டும்? அல்லது தாயிடமிருந்து ஏன் பிரிக்க வேண்டும்? வேறு வழியில்லை. சில வாக்கியங்களிலாவது ஆஸ்திரேலியாவின் வரலாற்றை சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும். அப்போதுதான் ‘ரேபிட் ஃப்ரூப் ஃபென்ஸ்’ படத்தின் ஆணிவேர் புரியும்.

ஆஸ்திரேலிய கண்டம் அல்லது நாட்டை ஆங்கிலேயர்கள் ஆக்ரமித்தது சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர்தான். அதற்கு முன்பிருந்தே அந்த நாட்டில் வசித்தவர்கள் கறுப்பின மக்கள். அதாவது பூர்வ குடிகள். ஆங்கிலேயர்களின் கட்டுப்பாட்டில் ஆஸ்திரேலியா வருவதற்குள் கலப்பின குழந்தைகள் (ஆங்கில & கறுப்பர்களின் குழந்தைகள்) அதிகரித்துவிட்டார்கள். இப்படி ‘இரண்டுங்கெட்டானாக’ திரிந்த குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலேயர்களின் கலாச்சாரத்தை சொல்லித்தந்து (புகுத்தி?) அவர்களை ஆங்கிலேயர்களாக, ஆங்கிலேயர்களின் வீட்டு வேலைக்காரர்களாக மாற்றும் வேலையில் ஆஸ்திரேலிய அரசாங்கம் இறங்கியது. இப்படி பெருகிய தலைமுறையை ‘ஸ்டோலன் ஜெனரேஷன்’ என இன்றும் அழைக்கிறார்கள். வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்த கலாச்சார மாற்று நிகழ்வு 1900ம் ஆண்டு முதல் 1971ம் ஆண்டு வரை சட்டத்தின் துணையுடன் நடந்தது. இந்த 71 ஆண்டுக் கால வரலாற்றில் 1931ம் ஆண்டு நடந்த சம்பவமே ‘ரேபிட் ஃப்ரூப் ஃபென்ஸ்’ திரைப்படம்.

2002ம் ஆண்டு வெளியான இந்தப் படம், ஆங்கிலத்தில் தயாரான ஆஸ்திரேலிய படம். ஒரு வகையில் இது அரசியல் படம். மறு வகையில் இது உணர்ச்சிகளின் காவியம். இன்னொரு வகையில் இது காமிராவின் கவிதை. ஆனால், நிஜத்தில் இது உண்மைக்கதை. அதனால்தான் மனதை சுடுகிறது.1999ம் ஆண்டு ‘ஃபாலோ தி ரேபிட் ஃப்ரூப் ஃபென்ஸ்’ என்ற நாவல் வெளியானது. உலகளவில் இலக்கிய அந்தஸ்தும் பெற்றது. இந்த நாவலின் முக்கிய கதாபாத்திரம் மோலி என்னும் 14 வயது சிறுமி. வழக்கம்போல் ஆங்கிலேயர்கள் குழந்தைகளை 1931ம் ஆண்டில் ஒருநாள் வலுகட்டாயமாக அழைத்து செல்கிறார்கள். அதில் மோலி, அவளது தங்கை, உறவுக்கார சிறுமி ஆகிய மூவரும் அடக்கம். மோலியின் தலைமையில் மற்ற இருவரும் எப்படி தப்பிக்கிறார்கள், தங்கள் கிராமத்தை அடைகிறார்கள், இடையில் உறவுக்கார சிறுமி எப்படி பிடிபடுகிறாள் என்பதை உணர்ச்சியுடன் இந்த நாவல் விவரித்தது. இதில் முக்கியமான விஷயம் இந்த நாவலை எழுதியது மோலியின் மகள். பெயர் டோரிஸ் பில்கிங்டன்.

படத்தின் இறுதியில் டைட்டில் கார்டு ஓடும்போது உண்மையான மோலியும், அவளது தங்கையும் கைத்தடியை ஊன்றியபடி நடந்து வருகிறார்கள். அவர்களது பிம்பங்களின் மீது எழுத்து நகர்கிறது. அதுவரையில் இது ஏதோ சினிமாவுக்கான கதை என நினைத்துக் கொண்டிருந்த நமக்கு இது உண்மைக்கதை என புரியும் தருணம் அதுதான். அது மட்டுமேதான். இறுதிவரை இந்த உண்மையை இயக்குனர் சாமர்த்தியமாக மறைத்திருக்கிறார். அதனாலேயே நம் மனதில் ஏற்படும் இனம் புரியாத சோகம் நம்மை விட்டு நீண்ட நாட்களுக்கு அகல மறுக்கிறது.

ஃபிலிப் நாய்ஸ் இந்தப்படத்தை இயக்கியிருக்கிறார். நிலக்காட்சிகளை ஒவ்வொரு காட்சியின் தொடக்கத்திலும் லாங் ஷாட், மிட் ஷாட்டில் காட்டிய பிறகே அந்தக்காட்சிக்குள் நுழைவார். ஒருவகையில் இதையே நாய்ஸின் ஸ்டைலாக சொல்லலாம். காட்சிக்கான கனம் இப்படி சூழலை விவரிப்பதில்தான் இருக்கிறது என்பதை நுணுக்கமாக புரிந்து கொண்ட கலைஞன். ‘பேட்ரியாட் கேம்ஸ்’, ‘தி போன் கலெக்டர்’ போன்ற முந்தைய படங்களில் இந்த வித்தையை நாய்ஸ் கையாண்டிருக்கிறார். ஆனால், இந்த ‘ரேபிட் ஃப்ரூப் ஃபென்ஸ்’ திரைப்படத்தில்தான் அது அழுத்தமாக பதிந்திருக்கிறது.

ப்ளாஷ் பேக் இல்லாத நேர் கோட்டில் இந்தப் படம் நகர்கிறது. கொஞ்சம் பிசகினாலும் சென்டிமெண்ட் படமாகிவிடும் அபாயம். எனவே குழந்தைகளின் பயணத்தையும் அவர்களை கண்டு பிடிக்க ஆங்கிலேய அதிகாரி மேற்கொள்ளும் முயற்சியையும் துல்லியமாக மாறி, மாறி காட்டி பார்வையாளர்களின் கவனம் சிதறாதபடி இயக்கியிருக்கிறார். காட்சிகளின் நகர்வில் வேகம் இருக்கிறது. ஆனால், படம் முழுவதும் இழையோடும் புலம் பெயர்ந்தவர்களின் சோகம் நம்மையும் அறியாமல் அழ வைக்கிறது. புலம் பெயர்ந்தவர்களால் மட்டுமே உணரக் கூடிய அந்த சோகத்தை, அவலத்தை கொஞ்சமாவது மற்றவர்களையும் உணரச் செய்ததை பெரிய விஷயமாக கருதுகிறேன்.

ஜீப்பில் வலுக்கட்டாயமாக குழந்தைகள் ஏற்றப்படும்போது மோலியின் தங்கை கதவின் கண்ணாடியில் முகம் பொத்தி அழ, ஏக்கம் கலந்த வெறித்த பார்வையுடன் மோலி தன் அம்மாவை பார்க்கும் காட்சி... தப்பித்து வரும் மூவரில், உறவுக்கார பெண் பிடிபட்டு இழுத்து செல்லப்படும்போது அவள் மோலியை பரட்டை தலையுடன் பார்க்கும் இடம்...ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே பேச வேண்டும் என நிர்பந்திக்கப்படும்போது மூவரும் பரிதாபமாக ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்ளும் காட்சி...

என படம் நெடுக கண்கள் நடித்திருக்கின்றன. ஒரு நடிகனுக்கு அல்லது நடிகைக்கு கண்கள் எவ்வளவு அவசியம், வார்த்தைகள் விவரிக்க முடியாத சோகத்தை கருவிழிகள் எப்படி விவரிக்கும்... என்பதற்கு இந்தப் படம் ஒரு பாடம். அகத்தின் உணர்ச்சிகள் கண்களில்தானே தெரியும்?

படம் நெடுக தவிப்பு இருக்கிறது. கலாச்சாரங்கள் மாறினால் என்ன? நாகரீகம் வளர்ந்தால் என்ன? மனிதனின் அடிப்படை தவிப்புகள் ஒன்றுதானே? தன்னிடமிருந்து குழந்தை பறிக்கப்படும்போது அந்தத்தாய் கல்லால் தன் நெற்றியில் அடித்துக் கொண்டு அழுகிறாள். பூர்வகுடி தாயார்தான். ஆனால், நாகரீகம் தெரிந்த நம் அம்மா நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு அழுவதற்கும் இதற்கும் என்ன வித்தியாசம்? இருவருக்குள்ளும் இருக்கும் தவிப்பை விவரிக்க மொழி அவசியமா?

ஒரே இலக்கை நோக்கித்தான் மூன்று குழந்தைகளும் பயணப்படுகிறார்கள். அம்மாவை பார்க்கவேண்டும். அம்மாவுடனேயே தங்க வேண்டும். ஆனால், இறுதியில் இருவர்தான் இலக்கை எட்டுகிறார்கள். நம் பயணங்களும் அப்படித்தானே அமைகிறது. ஒரே இலக்கை நோக்கி நகரும் நண்பர்கள் இறுதியில் ஒன்றாகவா அடைகிறார்கள்? வாழ்க்கையின் நதியில் அடித்து செல்லப்படும்போது கடலில் சங்கமிக்கும் பாக்கியம் சிலருக்குத்தானே கிடைக்கிறது.

பெரியவர்களே இல்லாத உலகில் குழந்தைகள் யாரை நம்புவார்கள்? தங்களைத் தவிர வேறு யாருமே தங்களை காப்பாற்ற மாட்டார்கள் என ஒரு மனிதன் உணர்வது வாழ்க்கையில் அவனை உயர்த்தும். ஆனால், குழந்தைகள் அந்த நிலைக்கு தள்ளப்படுவது எவ்வளவு பெரிய சோகம்? மழலையின் சந்தோஷம் துடைக்கப்பட்டு பயமும் எச்சரிக்கையும் அந்த இடத்தை நிரப்பும் தருணத்தை வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய வன்முறை என்றுத்தானே சொல்லமுடியும்?

உலகெங்கும் கேட்கப்படாமலேயே அப்பத்தாக்களின் கதைகள் உலவிக் கொண்டிருக்கின்றன. அம்மாவின் தவிப்பு தீர்க்கப்படாமலேயே அலைந்து கொண்டிருக்கிறது. குழந்தைகளின் நம்பிக்கைகள் உதிர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. சூரியனும் உதிக்கிறான், மறைகிறான். எதையும் பார்க்காமல், உணராமல், தீர்க்காமல் நாமும் தேனீர் அருந்திக் கொண்டுத்தான் இருக்கிறோம்...

நள்ளிரவில் தொந்தரவு

இந்தப்படத்தின் இயக்குனரான ஃபிலிப் நாய்ஸ், ஆஸ்திரேலியாவில் பிறந்து வளர்ந்தவர். ஹாலிவுட்டில் படங்களை இயக்கிக் கொண்டிருந்தவர். ஹாரிஸன் போர்டின் உதவியாளர். இயக்கிய படங்களில் பெரும்பாலானவை ஆக்ஷன் படங்கள்தான். ஒருநாள் இரவு 3 மணிக்கு ஒரு பெண்ணிடமிருந்து நாய்ஸுக்கு ஃபோன் வந்தது. ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தவர் பதறிப்போய் தொலைபேசியை எடுத்தார். மறுமுனையில் பேசியவர் தன் பெயர் கிரிஸ்டின் ஒல்சென் என்று அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். ‘சமீபத்தில் ஒரு நாவலை படித்தேன். பிரமாதமாக இருந்தது. மனதை பிசைந்தது. உடனே அதற்கு ஒரு திரைக்கதையை எழுதிவிட்டேன். உங்களால் மட்டும்தான் இந்த திரைக்கதையை படமாக எடுக்க முடியும். உடனே வந்து தரவா?’ நாய்ஸ் அதிர்ந்துவிட்டார். நடு இரவில் இப்படி ஒரு தொலைபேசி அழைப்பா? பேசியவர் யாரென்று அவருக்கு தெரியவே தெரியாது. பேசாமல்விட்டால், நிச்சயம் அந்தப் பெண் தொந்தரவு செய்வாள். அவளது குரல் அப்படித்தான் இருக்கிறது. சலிப்புடன் வரசொன்னார். திரைக்கதையை படித்தார். உடனே படமாக எடுத்துவிட்டார்.

விருதுகள்

2002ம் ஆண்டுக்கான ஆஸ்திரேலிய திரைப்பட கல்லூரி விருதை ஒட்டுமொத்தமாக இந்தப்படம் அள்ளியது. சர்வதேச அளவில் 2002ம் ஆண்டுக்கான சிறந்த இயக்குனர், ஒளிப்பதிவாளர், நடிகர், நடிகைக்கான விருதை ஆஸ்பென் ஃபிம்பெஸ்ட் (அமெரிக்கா), ஈடின்பர்க் ஃபிலிம் பெஸ்டிவல் (இங்கிலாந்து), டர்பன் ஃபிலிம் பெஸ்டிவல் (தென்னாப்பிரிக்கா)... ஆகிய இடங்களில் பெற்றது.

நடிக்க மாட்டேன் போ!

நிஜமான பூர்வகுடி பெண் குழந்தைகளை நடிக்க வைக்க நாய்ஸ் முடிவு செய்தார். இதற்காக பலரை தேர்வும் செய்தார். படத்தின் மைய கதாபாத்திரம் மோலி. இதற்காக சலித்து, சலித்து ஈவர்லின் சேம்பி என்ற பெண்ணை பிடித்தார். இந்தப் பெண் இயக்குனரை படுத்தியபாடு இருக்கிறதே... அது தனி கட்டுரை. இரண்டு முறை சொல்லாமல் கொள்ளாமல் படப்பிடிப்பிலிருந்து ஓடிவிட்டாள். ஒருமுறை ஊருக்கு செல்ல டெலிஃபோன் பூத்தில் டிக்கெட் புக் செய்யும்போது பிடிபட்டாள். இந்தப் பெண் வேண்டவே வேண்டாம் என நாய்ஸ் முடிவு செய்து வேறு நடிகையை தேடினார். ஆனாலும் யாராலும் ஈவர்லின் போல் நடிக்க முடியவில்லை. கடைசியில் கெஞ்சி, கெஞ்சி, அவளை மோலியாக நடிக்க வைத்தார். படம் முடிந்தது. நாய்ஸின் தத்துப் பெண்ணாகவே ஈவர்லின் மாறிவிட்டாள். விருதுகளையும் குவித்துவிட்டாள்.