ப்ரியத்துக்குரிய் ஜ்யோவ்ராம் சுந்தருக்கு சமர்ப்பணம்

என் அப்பாவை நான்தான் கொலை செய்தேன். துடிக்கத் துடிக்க அவர் இறந்தார். கண்களில் சந்தோஷம் வழிய அதை பார்த்தேன். ஒருவருக்கும் சந்தேகம் வரவில்லை. மகிழ்ச்சியை தவிர். காவல்துறையினர் வருவார்கள். ஆழ்மனம் எச்சரித்தது. புரோகிதர் வந்தார். கைகளை நீட்டினேன். விலங்கை பூட்டுவதற்கு பதில், தீச்சட்டியை கொடுத்தார். வலதுகாலை எடுத்து வைத்து போலீஸ் ஜீப்பில் ஏற வேண்டியவன், இடதுகாலை எடுத்து வைத்து மரண ஊர்தியில் ஏறினேன். வண்டி காவல்நிலையத்துக்கு செல்லவில்லை. பெசண்ட் நகர் இடுகாட்டுக்கு சென்றது. நீதிபதிகள் விசாரிக்கவில்லை. அப்பா மின்சாரத்தில் சாம்பலானார். ஆயுள் தண்டனை கைதியாக தீர்ப்பு வழங்கப்பட வேண்டியவன், எலியட்ஸ் கடற்கரையில் நிதானமாக அப்பாவை கரைத்தேன்.

அப்பா பெயர் க.நாகராஜன். மின்வாரியத்தில் அக்கவுண்ட்ஸ் ஆபிசராக பணிபுரிந்து ஓய்வு பெற்றவர். அம்மா ஆனந்தி. ஹவுஸ் ஒய்ஃப். அக்கா, நான் என இரண்டே பிள்ளைகள். அக்காவுக்கு திருமணமாகிவிட்டது. மாமா தனியார் நிறுவனத்தில் பணிபுரிகிறார். ஒரு பெண், ஒரு ஆண் என அவர்களுக்கு இரு குழந்தைகள்.

உயிர் இருந்தபோதே அப்பா எனக்கு திருமணம் செய்து வைத்தார். பெரியவர்களாக மகாலிங்கபுரம் சார்ட்டில் பதிவு செய்து நடத்தி வைத்த திருமணம். ஒரே வாரத்தில் பிரிந்துவிட்டோம். காரணம், மருத்துவம் தொடர்பானது. திருமணம் என்னும் பந்தத்துக்குள் இணையக் கூடாது என மருத்துவர்கள் பரிந்துரை செய்ததை மீறி, அவர்கள் வீட்டில் திருமணம் செய்து வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த விஷயம் எங்களுக்கு தெரியாது. தெரிந்த பின்னர், பெரியவர்களின் செவிகளுக்கு இந்த விஷயம் செல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டேன். அப்படியும் கசிந்துவிட்டது. அப்பாவும், அம்மாவும் அதிர்ச்சியை தாங்கிக் கொள்வதற்குள், துணைவியாக வந்தவர் பிரிவதாக அறிவித்தார். நிதானித்து பதில் சொல்வதற்குள் தன் வீட்டுக்கு அவர் சென்றுவிட்டார்.

*************

இப்படியெல்லாம் செய்வார்களா? தெரியாது. இதற்கு முன் யாராவது செய்திருக்கிறார்களா? கேள்விப்பட்டதில்லை. இருக்கலாம். இல்லாமலும் போகலாம். என்றாலும் இந்த 'நட்சத்திர வாரத்தை' ப்ரியத்துக்குரிய ஜ்யோவ்ராம் சுந்தருக்கு சமர்ப்பணம் செய்கிறேன்.

எதனால்?

*************

பேசி தீர்வு காணலாம் என்றேன். அப்பாவும், அம்மாவும் ஏற்றுக் கொண்டார்கள். ஒரு கை ஓசை. விட்டுவிட்டுப் பிடிக்கலாம் என முடிவானது. மூடிய கதவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். பின்பக்கமாக மறு கதவு திறந்தது. அதுவரை வாடகை வீடுகளில் நிரம்பிய வாழ்க்கை, சொந்தக் கூரைக்கு குடி போனது. 66 ஆண்டுகளாக அப்பாவுக்கு விதிக்கப்பட்ட சாபம் நீங்கியது. கனரா வங்கி கனிவுடன் கடங்காரனாக்கியது. தனக்கான கூடாரத்தில் அப்பா நிமிர்ந்து நின்றார். 'என் புள்ள எனக்காக வாங்கின வீடு'

*********

வெகு சுருக்கமான அறிமுகம் என்னை குறித்து போதுமானதாக இருக்கிறது. வார்த்தைகளால் ஆனவன். வாக்கியங்களை தின்று சொற்களால் வளர்ந்தவன். பதிவுலகுக்கு வந்தது தற்செயலானது. உதிரும் கனவுகளை எங்காவது நிரப்பியாக வேண்டும். இல்லாவிட்டால் கனவுகளின் சமாதியில் மூச்சு நின்றுவிடும் என்றநிலையில் ஆதரவாக தோளில் ஒரு கரம் விழுந்தது.

நண்பர் யெஸ்.பாலபாரதி.சொற்களையும் கனவுகளையும் விழுங்கும் வல்லமைப் படைத்த குடுவையை தந்தார். 'சிதைவுகளில்' பைத்தியக்காரன் உதிர ஆரம்பித்தான்.

பின்னூட்டம் வழியாக சுந்தர் அறிமுகம். சாட் மூலமாக பரஸ்பர குசலம். கைபேசி 'ஹலோ'வை பகிர்ந்து கொண்டது. குரல்கள் அடையாளம் கண்டுக் கொண்டன. நேரில் சந்தித்துக் கொள்ள சூழல் அனுமதிக்கவில்லை.

********

வார இதழில், இதழாசிரியராக பணிபுரிந்த நேரம். ஃபைனலுக்கு முந்தைய பாரத்தை முடித்துவிட்டு நள்ளிரவில் வீடு திரும்பினேன். உள்வாங்கும் இருள். ஆக்ரோஷமான பசி. கையேந்தி பவனில் பறந்த இட்லியின் ஆவியை பர்ஸை ஆக்ரமித்திருந்த வெறும் காற்று அடித்து விரட்டியது. கண்களை பிடுங்கும் அசதி. கதவைத் திறந்த அம்மா, பாத்திரங்களை கவிழ்த்திருந்தாள். கட்டை சாய்ந்தால்போதும். செல்கள் அனைத்தும் கெஞ்சின. படுக்கையில் விழுந்தேன்.

கடிகாரத்தின் முள் எந்த இடத்தில் நின்றது என்று தெரியவில்லை. பலமாக உலுக்கப்பட, இமைகளை கட்டிங் பிளேயர் இல்லாமல் பிரித்தேன். பயத்துடன் அம்மா.

'அப்பா கூப்பிடறாரு...' எழுந்தேன். கட்டிலில் அப்பா. நீட்டிய கை சில்லிட்டிருந்தது. வியர்வையில் குளித்திருந்தார். மைல்ட் அட்டாக். விஜயாவா? அப்போலோவா? ஆம்புலன்ஸ் நம்பர் என்ன? எத்தனை லட்சங்களாகும்? யாரிடம் கேட்பது? தருபவர்கள் யார்?

கைகளை பிடித்து அழுதார். 'மன்னிச்சிடுடா... உன் வாழ்க்கைய கெடுத்துட்டேன். ஒழுங்கா விசாரிச்சிருக்கணும். தப்பு எம்மேலதான். தனியா உன்ன படுக்க வச்சிட்டேன்...'

'உடனே ஆம்புலன்சுக்கு போன் செய்...' அறிவு விரட்டியது.

'எதுக்குபா இந்தநேரத்துல இதையெல்லாம் பேசற... எனக்கு ஒண்ணும் இல்ல. சந்தோஷமாதான் இருக்கேன். பேசாம படு...'

காந்தி ஏன் புன்னகைக்காமலேயே இருக்கிறார்?

கைகளை விடுவித்து அறைக்கு வந்தேன். பின்னாலேயே அம்மா. 'அவர பார்த்தா பயமா இருக்குடா... ஆஸ்பத்திரிக்கி போகலாமா?'

வெறுங்கை முழம் போட முயற்சித்தது. சாத்தியமில்லை.

'அவசியமில்லமா. வெறும் மனக்கஷ்டம்தான். சரியாகிடும். பேசாம படு.'

படுத்தாள். உறங்கினாளா என்று தெரியாது.

காலையில், 'எம் பொண்ண பார்க்கணும் போல இருக்குடா. போயிட்டு வரேன்' என்றார் அப்பா. உடன் அம்மா.

*********

தேவநேயர் பாவாணர் நூலகத்தில் ஏதோவொரு கூட்டம். அறிமுகமாகியிருந்த சுகுணாவுடன் சென்றேன். யாரிடமோ கைப்பேசியில் பேசிவிட்டு, 'சுந்தர் வந்துகிட்டே இருக்காராம்...'

சாம்பல் நிற டிரக் பேண்ட்டும், வெளிர் பச்சை நிற டீ ஷர்ட்டுமாக சுந்தர்.

'ஹாய்...'

பளீர். யாரோ ஓங்கி அறைந்தார்கள். கிடுகிடுவென உடல் நடுங்கியது. அடிவயிற்றிலிருந்து ஓலம் பீறிட்டது. ஐயோ... கத்தப் போகிறேன் என நினைத்தேன். ஆனால், சுருதி சுத்தமாக 'அண்ணா...'

'யோவ் உன் வயசுதான்யா எனக்கும். அண்ணானு கூப்பிட்டு இளமைய காட்டிக்க பாக்கறியா? இது போங்கு ஆட்டம். நானும் கூப்பிடறேன், 'அண்ணா!'

புன்னகையை கசியவிட்டபடி சுந்தர் என்னருகில் அமர்ந்தார்.

அதென்ன 'ர்?'

'ன்'தான்.

அமர்ந்தான், அருகிலிருந்த நாற்காலியில் மட்டுமல்ல.

------------

கவர்ஸ்டோரியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது தொலைபேசி. அழுகையுடன் அக்கா. புரிந்தது. இனி அம்மாவும் நானும்தான்.

சிகிச்சைக்கு அழைத்துச் செல்ல முடியாத மகனது பொருளாதார நிலை, தந்தையின் இருதயத்தை நிறுத்திவிட்டது. மூச்சை இழுத்துப் பிடித்து பொறியியல் படிக்க வைத்தபோது கூட இதயம் தன் துடிப்பை நிறுத்தவில்லை. கேம்பஸ் இண்டர்வியூவில் வேலை கிடைத்தபோது அந்த இருதயம் அடைந்த நிம்மதிக்கு அளவேயில்லை. தொன்னூறுகளின் மத்தியில் பயிற்சிக் காலத்திலேயே ஐந்திலக்க சம்பளம். தன் பணிக்காலத்தின் கடைசிக் கட்டத்தில் ஒன்றாம் தேதியன்று அப்பா பார்த்த தொகை. விடியலின் முதல் கீற்றை அவரது இருதயம் ஒருவேளை தரிசித்திருக்கலாம்.

ஆனால், பத்திரிகை அலுவலகமாக ஏறி இறங்கி மூன்றிலக்க சம்பளத்தில் மகன் வேலைக்கு அமர்ந்தபோது, அவரது இருதயம் இருளில் முங்கி எழுந்தது.

விரும்பிய தாளகதியுடன் என் இதயம் துடிக்க, அப்பாவின் இருதயத்தை நிறுத்திவிட்டேன்.

--------------

வழுக்கை விழுந்த முன் நெற்றி. கூர்மையான நாசி. பால் வடியும் முகம். குறும்பு மின்னும் கண்கள். வார்த்தைகளில் தெறிக்கும் நக்கல். நையாண்டி. அரிசி உப்புமாவை ருசித்து சாப்பிடும் குணம்.

அச்சு அசல் அப்பா.

சுந்தரை முதல் முறையாக பார்த்ததும் உடல் அதிர்ந்ததற்கு காரணம் இதுதானா? இதுவும்தான். பறிகொடுத்தவனுக்கு அல்லவா தொலைத்ததன் அருமை தெரியும்?

அதனாலேயே அவனை பெயர் சொல்லி அழைக்க முடியவில்லை. 'அண்ணா' என்பது பாதுகாப்பாக இருக்கிறது. குற்ற உணர்விலிருந்து தப்பிக்கவும். பதிலுக்கு 'அண்ணா' என சுந்தர் அழைக்கும்போது உவகை கொள்ளும் மனது, வேறு யாரையும் அதேபோல் அவன் 'அண்ணா' என்று அழைத்து விடக்கூடாதே என தவிக்கவும் செய்கிறது.

அப்பா காலமான இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே சுந்தரின் அறிமுகம் கிடைத்தது. அன்றைய சந்திப்புக்குப் பின், பல சந்திப்புகள் நிகழ்ந்துவிட்டன. மலர்ந்துவிட்டன. தினசரி தொலைபேசியில் உரையாடுவது என்பது தவிர்க்க இயலா அம்சம்.

லயித்த நிலையில், 'சொல்லுங்க பைத்தியக்காரன்' என்பான். இதனால் ஆரம்பத்தில் அவன் வீட்டில் சண்டையே நடந்திருக்கிறது. 'என்ன, ஒரு பிரெண்ட போய் மரியாதையே இல்லாம பைத்தியக்காரன்னு சொல்றீங்க? அவரு மனசு என்ன பாடுபடும்?' சத்தம் போட்டிருக்கிறார்கள். பரிதாபமாக, 'அவன் பேரே பைத்தியக்காரன்தாம்மா... வேணும்னா நீயே கேளு... அண்ணா, நீங்க பைத்தியக்காரன்தான?'

ஐந்தாவது படிக்கும் சுந்தரின் மகளை முதன் முறையாக வீட்டில் பார்த்தபோது, 'குட்டிமா, பார்க்கணும்னு சொன்னியே... நல்லா பார்த்துக்க. இவருதான் பைத்தியக்காரன்' அறிமுகப்படுத்தினான்.

நோய் விட்டுப் போயிற்று.

தொடர் சங்கிலியாக இணையும் எங்கள் உரையாடலில் லெளகீக வாழ்க்கை குறித்து இருவரும் பகிர்ந்து கொண்டதும், பேசியதும் சொற்பம். அந்தந்த கணங்களை பொறுத்து எதிர்படுபவர்களிடம் அவ்வப்போதைய வாழ்க்கையின் சிரமங்களை பகிர்ந்து கொள்ள முடியும். அப்படியே பகிர்ந்து கொள்ளாவிட்டாலும் அது குற்றமாகவோ பிரச்னையாகவோ உருவெடுப்பதில்லை. ஆனால், அனைவரிடமுமே சில விஷயங்கள் மறைவாக சுரக்கின்றன. அவற்றை சரியான தளத்தில் குறியீடுகளுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் வாய்ப்பு அமையும்போதே குறிஞ்சி, முல்லை, மருத திணைகளும் அக வெளியில் விரிகின்றன.

அப்படியான ஊற்று, பொதுவில் பிரதிகளாக இருவருக்கும் அமைந்துவிட்டது.

சுந்தருடன் நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக உரையாட ஆரம்பித்தப் பின், நகுலனையும், பிரமிளையும் வாசிப்பதை நிறுத்திவிட்டேன். அவர்களை வாசிக்க பிரியப்படும் நேரத்தில் சுந்தரை அழைப்பேன். கைப்பேசியில் அவர்களால் எழுதப்பட்ட கவிதைகளை வாசிப்பான். அவனது குரல், ஏற்ற இறக்கம், வழியும் உணர்ச்சி, அப்போதைய மனநிலை என எல்லாமும் சேரும் இடத்தில் நகுலன் அல்லது பிரமிள் என்ற பெயர்கள் மறைந்து, எங்களால் உச்சரிக்கப்பட்ட சொற்கள் வேறொரு பிரதியாக அறையெங்கும் சிதறியிருக்கும். பேட்டரி தீர்ந்த நிலையில் அந்த வார்த்தைகளை சேகரித்து முன் பின் மாற்றி வரிசைப்படுத்துவது அதன் பிறகு வரும் இரவின் தனிமையை எதிர்கொள்ள உதவும்.

---------------

இரவுகளை அம்மா எதிர்கொள்ளும் விதம் ரத்தமும் சீழும் நிரம்பியது.

என் அறையில் விளக்கு எரிந்தால் அவ்வப்போது கதவைத் தட்டிவிட்டு எட்டிப் பார்ப்பாள். 'இன்னும் தூங்கலையாடா...' நூற்றாண்டுகளை சுமந்து திரியும் அம்மாவுக்கான வார்த்தைகள், சாட்டையை போன்றவை. 'சொளீர்' என வீசுவாள். எதிராளியின் உடலை அது பதம் பார்க்காது. பதிலாக தன் சதையை தானே கிழித்துக் கொள்ளும்.

இதனாலேயே நள்ளிரவு வரை புத்தகங்களை வாசிப்பதில்லை. குடும்பம் அமையாத என் இருப்பு அவளை தொந்தரவு செய்கிறது. சொல்லிப் பார்த்தாயிற்று. தனியாக வாழ்வதும் வாழ்க்கைதான் என்று. 63 ஆண்டுக்கால அவளது வாழ்க்கை அதை ஏற்க மறுக்கிறது. நம்பிக்கைக்கும் அவநம்பிக்கைக்கும் இடையில் தத்தளிக்கிறாள். உச்சந்தலையில் ஆரம்பித்து உள்ளங்கால் வரை சுருக்கங்கள் விழ ஆரம்பித்துவிட்டன. பிடிவாதமாக என் துணிகளை அவளே துவைக்கிறாள். அதனாலேயே உள்ளாடையில் அறியாமல் கூட கறை படியா வண்ணம் பார்த்துக் கொள்கிறேன். ஆரம்பத்தில் அலட்சியமாக இருந்ததில் படிந்துவிட்ட கறைகள் அவளை ரணமாக்கிவிட்டன. வெடித்து சிதறிய அவளது அழுகையை பார்க்க சகிக்காமல் இப்போதெல்லாம் கழிவறைகளில் நிம்மதியை தேடிக் கொள்கிறேன்.

--------------

மாலையுடன் அப்பாவின் புகைப்படம் ஹாலை நிரப்ப ஆரம்பித்து வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. சட்டப்படி திருமண பந்தத்திலிருந்து இந்திய அரசு விடுதலை அளிக்க முன் வந்தது. செட்டில்மெண்ட். ஒரே தவணை. தேவை பல லட்சங்கள். அனைவரிடமும் கையேந்தி, மாமாவின் அனுமதியுடன் அக்கா, மற்றும் அம்மாவின் நகைகளை அடகு வைத்து வெளியே வந்தேன்.

நகைகளை மீட்க வேறொரு கடன். அதை அடைக்க இன்னொரு இடம். ஊர். தெரு. முட்டுச் சந்து.

30 ஆயிரங்களை சம்பளம். ஆனால், 40 ஆயிரம் வரை மாதந்தோறும் வட்டி மட்டுமே கட்டியாக வேண்டிய சூழல். ஒரு கட்டத்தில் சுந்தர், ஜமாலன், நர்சிம், அப்துல்லா என வலையுலக நண்பர்கள் இணைந்து பாதி கிணறைத் தாண்ட உதவினார்கள்.

அப்படியும் சென்ற ஆண்டின் இறுதி மூன்று மாதங்களும், இந்த ஆண்டின் தொடக்கமும் போராட்டமானவை. வட்டி கட்ட முடியாத நிலையில் எனது ஏடிஎம் கார்டை கடன் கொடுத்தவர் பெற்றுக் கொண்டு சென்றார்.

தொடர்ச்சியாக 4 மாதங்கள் பதிவுலக நண்பர்களில் சிலர் 5, 10 என தங்களால் முடிந்ததை கொடுத்து என்னை புன்னகைக்க வைத்தார்கள்.

வலையுலகம் தந்த அத்தனை நண்பர்களுக்கும் நன்றி. இந்த மாதம் வட்டியில்லாமல் உதவிய அனைவருக்கும் பணத்தை திருப்பித் தந்துவிடுவேன். அதற்கான வேலைகள் நடந்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

-------------

நெகிழ்ச்சியாக இப்படி 'தனிப்பட்ட' வாழ்க்கையை வார்த்தைகளால் நிரப்பிக் கொண்டே செல்வதை இத்துடன் நிறுத்துவதுதான் நல்லது. இது 'அழுகாச்சி காவியமும்' அல்ல. எஸ்.ர.ராஜ்குமார் இசையில் 'லாலலா...' ஒலிக்க இயக்குநர் விக்ரமனின் கதாபாத்திரங்கள் உணர்ச்சிப்பூர்வமாக பேசும் மேடை நாடகங்களும் அல்ல.

அவரவர் வாழ்க்கை. அவரவர் சோகங்கள். அவரவர் சந்தோஷங்கள்.

இந்த இடுகையிலுள்ள பல சம்பவங்கள், அதன் மாதிரிகள் இதை வாசிக்கும் பலரது வாழ்க்கையிலும் நடந்திருக்கும். இதைவிட மோசமாகவோ அல்லது இது போன்றோ. இல்லாவிட்டாலும் கேள்விப்பட்ட விஷயங்களாகவாவது செவிகளை நிரப்பியிருக்கும். 'நிகழ்வுகள்' என்பதைத் தாண்டி 'இதில்' வேறென்ன இருக்கிறது? புறச் சூழலில் ஏற்படும் மாறுதல்கள் அனைவரது அகச் சூழலிலும் எதிரொலிக்கவே செய்கின்றன. தலைமுறை இடைவெளிகள் ஏற்படுவதும், முந்தைய தலைமுறையின் சட்ட திட்டங்கள் அடுத்த தலைமுறைகளுக்கு செல்லுபடியாகாமல் போவதும் காலம்தோறும் நடப்பவைதான். இதெல்லாம் போக 'தனிப்பட்ட' வாழ்க்கை என ஒன்று இருக்கிறதா? அப்படியே இருந்தாலும் 'அதை' பகிர்ந்துக் கொள்ள முயலும்போதெல்லாம் 'அது' புனைவாக அல்லவா உருமாறுகிறது?

மேலே எழுதப்பட்ட தனிப்பட்ட வாழ்க்கை என்ற புனைவையே எடுத்துக் கொள்வோம். இது 'பைத்தியக்காரன்' என்ற ஒரு மனிதர் சொல்வதுபோல எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இதையே 'அப்பா' அல்லது 'அம்மா' அல்லது 'துணைவியாக வந்த நபர்' அல்லது 'அக்கா' அல்லது 'மாமா' என பலரது பார்வையிலும் எழுதிப் பார்க்கலாம். அனைத்துமே ஒவ்வொரு விதமாக இருக்கும். ஒருவர் பார்வையில் 'நியாயமாக' இருப்பவை அடுத்தவர் பார்வையில் 'அநியாயமாக' உருமாறியிருக்கும்.

ஒவ்வொரு பிரதி/தனிப்பட்ட வாழ்க்கை என சகலத்திலும் சொல்லப்பட்ட விஷயங்களுக்கு நடுவில் சொல்லப்படாத இன்னொரு பிரதி/தனிப்பட்ட வாழ்க்கை குறியீடாக மறைந்திருக்கிறது. மேலே எழுதப்பட்ட 'வாழ்க்கையையே' எடுத்துக் கொள்வோம். அதில் மறைந்திருக்கும் பிரதி/தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, 'பாவம் ஒரு பெண்ணால ஏகத்துக்கு மன வருத்தப்பட்டு, உறவுகளை பறிகொடுத்துட்டு கடங்காரனாகிட்டாரு...பெண் என்பவர் ஏமாற்றுக்காரர். ஆவதும் பெண்ணாலே அழிவதும் பெண்ணாலே....' இத்யாதி. இத்யாதி.

ஆனால், இந்த 'தனிப்பட்ட' இடுகையில் துணைவியாக வந்தவரின் பங்கு என்று சொல்ல என்ன இருக்கிறது? வயதுக்குரிய கனவுகளை பீய்த்து எறிய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கும் அவரது கொடூரமான வாழ்வு இங்கு பதிவாகியிருக்கிறதா? அவரைக் குறித்து சிறிதளவாவது யோசிக்கும்படி உணர்த்தப்பட்டிருக்கிறதா?

இல்லையே. அதனால்தான் வாசிப்பின் வழியே மனதில் சித்திரங்கள் வரையப்படுவது இப்படியான எழுதப்பட்ட வாக்கியங்களுக்குள் மறைந்திருக்கும் எழுதப்படாத குறியீடுகளால் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.

யோசித்துப் பார்த்தால் ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அகத்தின் பரப்பில் நினைக்கும்/எழுதிப்பார்க்கும் வார்த்தைகளுக்கான அர்த்தம்/குறியீடு வேறு என்பதும், அதையே பொது வெளியில் உச்சரிக்கும்போதோ அல்லது எழுதிப் பார்க்கும்போதோ அதன் அர்த்தம்/குறியீடு வேறு மாதிரியாக மாறிவிடுகிறது என்பதும் புரியும் . காரணம் பொதுவெளியில் புழங்கும் மொழி/குறியீடு, அகராதியையே பெருமளவு சார்ந்திருக்கிறது. இந்த அகராதியும் ஒரே மொழியை/குறியீட்டை பயன்படுத்தும் பல மனிதர்கள் அல்லது கூட்டு மனிதர்களுக்கானது. அதனாலேயே 'உனக்கு எப்படி புரிய வைக்கறதுனு தெரியலை...' என பலநேரங்களில் நொந்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

ஒவ்வொரு உயிரும் தனக்கான தனிப்பட்ட அகராதியை/குறியீடுகளை தன் அகத்தில் பொத்திப் பொத்தி பாதுகாத்து வருகிறது. பொதுத் தளத்துக்கு வராத இந்த அகராதியை வாசிக்கும் 'பாக்கியம்' கிடைத்தவர்கள் பாலினம் சார்ந்து நண்பர்/தோழி/தோழன்/காதலன்/காதலி என அர்த்தமாகிறார்கள்.

அந்தவகையில் பொதுப் பரப்புக்கு வராத என் அகப்பரப்பின் அகராதியை குறியீடுகளுடன் வாசித்து அர்த்தம் கொள்ளும் 'வல்லமை' ஜ்யோவ்ராம் சுந்தருக்கு இருக்கிறது. 'தமிழ்மணம்' மூலமாகவே அவன் எனக்கு அறிமுகமானான். இரண்டற கலந்தான். கோபி கிருஷ்ணனின் நூல்களை பதிவுலகுடன் பகிர்ந்துக் கொண்டது முதல் 'உரையாடல்' அமைப்பின் தோற்றம், செயல்பாடுகள் வரை அனைத்தும் சாத்தியமானது அதனால்தான். அவன் ஒருவனால்தான். அவனின்றி இந்த அணு அசைவதில்லை.
அதனாலேயே 'தமிழ்மணம்' கொடுத்த இந்த 'நட்சத்திர வாரத்தை' அவனுக்கே சமர்ப்பணம் செய்கிறேன்.

இதைத்தவிர வேறு எப்படி என் அன்பை வெளிப்படுத்த?

*******

அம்மாவுக்கான தீச்சட்டியை தயாரிக்கும்படி எங்கோ இருக்கும் களிமண் நிர்பந்தித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. முகமறியா கரங்கள் தேவையான நேரத்தில் அதை தயாரித்து என் கைகளில் கொடுக்கும். ஏந்தத்தான் போகிறேன். எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

ஆனால், அம்மாவையும் கொலை செய்யப் போகிறேனா என்ற கேள்விக்கு அகப்பரப்பில் கிடைக்கும் விடையை மட்டும் 'வாசிக்க' இப்போதைக்கு துணிவில்லை.

தோழமையுடன்
பைத்தியக்காரன்

(புகைப்படங்கள்: நண்பரும் பதிவருமான ஆதிமூலகிருஷ்ணன்)